Ik kwam voor het eerst in Marokko aan met mijn vader en mijn camera, zonder echt te weten wat ik kon verwachten. Wat begon als een ongeplande reis, veranderde in een onvergetelijke reis voor vader en dochter, een week vol lange autoritten, gedeelde stiltes en kleine momenten die me eraan herinnerden hoe goed het voelt om gewoon aanwezig en levend te zijn.
Onze reis begon in Marrakech, waar we door de straten van de stad dwaalden, royale mensen ontmoetten en eten proefden dat rijk was aan traditie. Elke hoek had iets te ontdekken, nieuwe kleuren, nieuwe gezichten en verhalen die wachtten om verteld te worden. Na een paar dagen begonnen we aan onze lange rit van 10 uur richting de Sahara-woestijn. De weg voelde soms eindeloos aan, maar was prachtig. De landschappen veranderden langzaam, van de drukke straten naar bergen, valleien en open vlaktes. Dorpen verschenen uit het niets, vol leven en textuur. We stopten vaak om foto's te maken, om te rekken, of gewoon om de stilte in ons op te te nemen. Er zat iets aarderendigs in die rit, terwijl we toekeken hoe de wereld beetje bij beetje veranderde, ons tegelijkertijd ver weg en volledig aanwezig voelden. Soms reden we urenlang zonder te praten, maar het voelde nooit als stilte. Elke kilometer bracht een nieuw landschap, een nieuw ritme, een nieuwe manier van kijken.
Als fotograaf uit Mexico voelde ik iets diep vertrouwd in Marokko. Er was een warmte die me aan huis deed denken, een mix van chaos en schoonheid die me tegelijkertijd ver weg en volledig verbonden liet voelen. Ik bleef denken over hoe twee plekken die zo ver uit elkaar lagen toch vertrouwd konden aanvoelen. Daar fotograferen voelde natuurlijk aan, ik hoefde niet naar momenten te zoeken, ze ontvouwden zich overal om me heen. Mensen bewogen doelgericht maar nooit gehaast, en er zat iets werkelijk menselijks in dat ritme van het leven. Het voelde natuurlijk, ongedwongen, als een energie die rustig stroomde maar nooit stopte, me eraan herinnerend dat schoonheid niet hoeft te worden achtervolgd, het is er altijd, wachtend om gezien te worden.
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |

![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
De kleuren tijdens de hele reis waren alles. Marrakech gloeide in zachtroze en dieporanje, stoffen bewogen als golven van blauw en rood, en de markten overstroomden van fruit dat te perfect leek om echt te zijn. Het licht veranderde altijd; mijn camera werd een excuus om te vertragen, beter te kijken, echt te zien. De beeldtaal van Marokko voelde eenvoudig aan, het bestond gewoon prachtig. Mijn vader bleef me uitlachen omdat ik om de paar minuten stopte om foto's te maken, maar ik denk dat hij het begreep, er zat iets bijzonders in het vasthouden van die vluchtige momenten, alsof het fotograferen ervan ze net iets langer kon laten blijven.
Toen we eindelijk de woestijn bereikten, voelde het alsof we een andere wereld binnenstapten. De lucht was stil, het geluid was verdwenen, en de duinen leken oneindig. Ik stond vroeg op om de zonsopgang te fotograferen terwijl mijn vader in de buurt zat. Er zat iets zo vredigs in die stilte, het deed me langzamer ademhalen en elk klein dingetje om me heen opmerken. De duinen voelden levend aan, voortdurend verschuivend, nooit twee keer hetzelfde. De tijd bewoog daar anders, de woestijn leerde me te vertragen en de tijd voorbij laten gaan. Daar staand, omringd door niets dan zand en wind, voelde ik een stille vorm van geluk, het soort dat voortkomt uit gewoon aanwezig zijn.
Een van de momenten die ik nooit zal vergeten, was toen we een nomadisch gezin bezochten aan de rand van de woestijn. Ze nodigden ons uit voor thee, en we brachten de middag door met hen kennis te maken terwijl ik hun dieren en het stille ritme van hun dag fotografeerde. Het gezin bestond uit een 90-jarige grootmoeder, haar dochter, een tiener en een klein kind. Toekijken hoe mijn vader met hen omging, deed me dankbaar voelen voor deze gedeelde ervaring, omdat het me eraan herinnerde dat de meest betekenisvolle reisherinneringen vaak voortkomen uit eenvoudige menselijke verbindingen. Zien hoe ze leefden was diep nederig, het deed me nadenken over hoeveel we als vanzelfsprekend beschouwen en hoe gemakkelijk we vergeten dankbaar te zijn. Hun vrijgevigheid, zelfs met zo weinig, bleef bij me, een zachte herinnering aan hoe waardigheid en vriendelijkheid zelfs in de eenvoudigste levens kunnen bestaan.
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |

![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |

Tijdens de reis probeerde ik niet te veel na te denken over de foto's. Ik plande niets en dwong niets af; ik reageerde gewoon op wat er voor me was. Sommige momenten waren vlug, andere traag. Ik leerde te wachten, het leven zijn gang te laten gaan en alleen te fotograferen als iets echt binnenkwam. Als ik nu terugkijk, voelen de foto's van die week als kleine fragmenten van tijd, niet alleen als beelden van Marokko, maar als stukjes van hoe het was om daar te zijn en met mijn vader te reizen, samen nieuwe dingen te zien en alles voor de eerste keer te ervaren.
Dit project is meer dan een reisdagboek. Het is een reflectie op aanwezigheid, op wat het betekent om echt te zien. Fotografie gaat voor mij over er zijn, openstaan voor wat er ook gebeurt. Het ging niet alleen om de plekken of de foto's; het ging om het gevoel om daar buiten te zijn, aanwezig, open, verbonden. Deze reis herinnerde me eraan waarom ik überhaupt ben begonnen met fotograferen: niet om iets perfects na te jagen, maar om herinneringen levend te houden, om te onthouden hoe dingen voelden. Het was een reis die niet alleen mijn waardering voor fotografie verdiepte, maar ook voor het leven zelf. Het liet me beseffen dat echt kijken, langzaam genoeg om iets op te merken, de manier waarop je door de wereld beweegt kan veranderen.
Uiteindelijk was Marokko niet zomaar een plek die ik fotografeerde. Het was een plek die de manier waarop ik zie heeft veranderd. Het leerde me dat aanwezigheid alles is, dat verhalen bestaan in de kleinste gebaren, en dat de beste herinneringen soms ontstaan wanneer je stopt met ze te proberen te vinden. Elke keer als ik nu naar die beelden kijk, word ik teruggevoerd naar een specifiek gevoel, naar het geluid van de woestijn, de wind, het zachte lachen van mijn vader en de eindeloze weg voor ons. Een herinnering die voor altijd in mijn hart zal blijven.
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
Lees verder
Lees meer

Ja, je kunt echt alles hebben. Hier zie je welke lenzen en mobiele filters van Moment werken met de nieuwe iPhone 17 Air… en welke niet.

Dus je wilt echt heel dichtbij komen. Je zit in goede handen. We hebben eindelijk de nieuwe T-Series Macro 10x II en T-Series Macro 75mm II lenzen uitgebracht — dezelfde beelddistanter die je al ke...
























































































